شگردهای شکارچی افسانه ای جنگ

پایگاه خبری شهید عبدالرسول زرین: یکی از ویژگی‌های فنی کار شهید زرین که دوستانش به آن اشاره کرده‌اند، این است که فقط درصورتی که فاصله تا هدف زیاد بود از دوربین اسلحه‌اش استفاده می‌کرد و وقتی برای شکار وارد منطقه‌ای می‌شد، کسی را با خود همراه نمی‌کرد. او به‌دلیل دیده‌بانی‌های مداومش در مناطق جنگی، شناخت خوبی از منطقه مورد نظر داشت و ستاد لشکر ۱۴ امام حسین (ع) یک‌موتورسیکلت در اختیارش قرار داده بود تا به‌سرعت جابه‌جا شود و هرجا به حضورش احتیاج است برود. نکته دیگر درباره شهید زرین این است که هیچ‌فرماندهی جز شهید حسین خرازی نداشت و بنا به تشخیص خود تصمیم می‌گرفت.

زرین شب‌ها در تاریکی جلوی سنگر و جانپناه خود آب می‌پاشید تا طی روز که به‌سمت دشمن شلیک می‌کند، موج شلیک باعث برخاستن گرد و غبار نشود و موقعیتش افشا نشود.

این‌تک‌تیرانداز، در تمرین دادن به تک‌تیراندازهای جوان‌تر، برای قوی‌شدن پاهایشان تمرین می‌داد و می‌گفت تک‌تیرانداز باید هم از نظر عضلات پا و هم از نظر دست خیلی قوی باشد، چون لحظه شلیک لحظه سخت و مهمی است و اگر بخواهد سرپا شلیک کند، نباید پایش بلرزد. اگر هم ترکش یا تیری به پایش خورد، تک‌تیرانداز اول باید هدف را بزند بعد بررسی کند ترکش به کدام نقطه بدنش اصابت کرده است.

شگرد زرین برای مخفی‌شدن این بود که اگر منطقه عارضه طبیعی داشت، او پست‌ترین جا را انتخاب می‌کرد و اگر عرضه‌ای وجود نداشت، خودش اقدام به کندن چاله برای پناه‌گرفتن و مخفی‌شدن می‌کرد. او به دوستان و شاگردانش می‌گفت تیک‌تیرانداز نباید به هیچ‌وجه تیرِ بی‌جا بزند. آن‌لحظه هم که می‌خواهد شلیک کند، باید هرچه سریع‌تر این‌کار را بکند چون دشمن هم تمام کارهایی را که او کرده، انجام داده و هرکه زودتر شلیک کند، برد با اوست.