سردار شهید عبدالرسول زرین برترین تکتیرانداز ایرانی تاریخ
پایگاه خبری شهید عبدالرسول زرین:کوکسان؛ این هویتزر یک توپ خودکششی 170 میلیمتری است که بر یک شاسی شنی دار (تی 54) سوار شده است. این توپ به صورت روباز احتمالا بر روی شاسی تانک T-54 و یا بنا به گزارش هفته نامه دفاعی Jane’s تانک چینی Type 59 و یا T62 نصب شده است. لازم به ذکر است که کره شمالی تعداد زیادی توپخانه خودکششی را تولید و در زرادخانه خود ذخیره نموده است . این توپ 170 میلیمتری فاقد حفاظ بوده و دو بیل بزرگ در انتهای خود دارد که قبل از شلیک پائین آورده می شوند. این توپ از نوع ناشناخته ای است که احتمالا در گذشته از یک توپ دفاع ساحلی و یا توپخانه روسی نصب شده بر روی ناوشکن ها برگرفته شده و به نظر می رسد تکنولوژی آن مربوط به دهه 50 میلادی باشد.
مدل های بهینه شده این توپ که بعدها M1989 KOKSAN نام گرفت جایگزین مدل های قدیمی M-1978 شده و قادر به حمل 12 گلوله با خود است. کره شمالی این توپها را در قالب آتشبارهائی معادل یک هنگ شامل 36 قبضه توپ وعمدتا در مناطق مرزی با کره جنوبی مستقر کرده است اما پس از آنکه سامانه های موشکهای جدیدی را جایگزین آنها ساخت ، بخشی از توپها رابه ایران صادر نمود. این توپها عمدتا در سنگرهای بتونی با عمق 5 متر واقع در زیر شن ها یا زمین مخفی شده اند. نکته کلیدی این توپ برد بلند آتش آن است که می تواند شهر سئول در کره جنوبی را از ماوراء محدوده غیرنظامی واقع در مرز دو کشور هدف قرار دهد.
جنگ ایران و عراق تنها جنگی است که این سامانه در آن بکار گرفته شد و ایران با موفقیت از آنها بر علیه آتشبارهای توپخانه و مواضع نیروهای عراقی در رده های عمقی استفاده نمود. در جریان جنگ ایران و عراق ، تاسیسات نفتی کلیدی دو کشور در برد آتش توپخانه طرفین قرار داشت. در ژوئن سال 1982 ، عراقی ها به صورت کامل از خاک ایران بیرون رانده شدند . از آن نقطه به بعد ، عراق بیشتر اوقات جنگ را در لاک دفاعی فرو رفته بود. در سال 1986 و ابتدای سال 1987 ، ایران عملیات هجومی جدیدی را آغاز نمود و توانست تا حاشیه بصره پیشروی کند. هنگامیکه عراق جنگ جدید نفتکش ها را به راه انداخت ، ایران متقابلا کشتیرانی آزاد را هدف قرار داد. کویت نیز که میلیاردها دلار به صورت وام به عراق پرداخت کرد و از عراق حمایت نمود ، ناگهان خود را در وسط میدان جنگ دید.
از سال 1993، کره شمالی توانائی های توپخانه اش را در مناطق نزدیک با مرز کره جنوبی تقویت نمود. علت آن هم ضعف نیروی هوائی آن کشور در انجام حملات زمینی است . در سال 1998 کارشناسان کره جنوبی معتقد بودند که کره شمالی استقرار توپخانه 170 میلیمتری Koksan با برد 50 کیلومتر و موشکهای 240 میلیمتری در مناطق مرکزی و غربی را به پایان برده و اکنون در حال افزایش مناطق تحت پوشش این دو سامانه در شرق کشور است.
تحلیلگران امنیتی کره جنوبی طی گزارشی اظهار داشته اند که یگانهای توپخانه 170 میلیمتری و موشکی 240 میلیمتری کره شمالی قادر است تا 10.000 گلوله در دقیقه به سوی سئول و اطراف آن شلیک کند. ” تعداد توپهای Koksan به صورت عمومی گزارش نشده است اما گزارشات موثقی در دست است که نشان میدهد کره شمالی حدود 500 قبضه آتشبار دوربرد دارد که میتوانند سئول را هدف قرار دهند . این تعداد دوبرابر تعداد آتشبارها در اواسط دهه 90 است . کالیبر بزرگ توپخانه های خودکششی عموما سبب می شود تا نرخ آتش در دقیقه بین 4 تا 8 گلوله متغیر باشد. این امر سبب میشود تا اتشبارهای موجود بین 2 تا 4000 گلوله را در دقیقه شلیک نمایند. حدود دویست قبضه موشک انداز 240mm قادر به شلیک 12 الی 22 راکت هستند که می توانند حدود 4400 راکت در دقیقه را شلیک نمایند. اتکای کره شمالی به آتش توپخانه به عنوان زیربنای قدرت رزمی خود سبب شده تا ارتش آن کشور حدود 50 سنگر بتونی مخصوص به ارتفاع 5 متر را در طول مرز برای توپخانه های سنگین خود کششی همچون Koksan ایجاد نماید . ارتفاع بلند این سنگرها بیشتر از اندازه مورد نیاز برای تانکها یا توپخانه های ضد تانک است.
برد این توپ بین 40 تا بیش از 50 کیلومتر تخمین زده شده و قادر به شلیک گلولههای شدیدالانفجار ، ترکشی و شیمیائی یا بیولوژیک است.
برد 35مایل/60 کیلومتر برای گلوله های با خرج راکتی (بیس بلید)
مهمات
مهمات شدیدالانفجار
گلولههای ترکشی
مهمات: شیمیائی یا بیولوژیک
حداکثر نرخ آتش: یک یا 2 گلوله در هر پنج دقیقه (به طور تقریبی)
حداکثر سرعت 40 کیلومتر در ساعت ( تقریبی)
شعاع عملیاتی 300 کیلومتر (تقریبی)
ورود به خدمت: دهه 1970
وزن : 40 تن
در جریان جنگ اوکراین یا عملیات ویژه روسیه تعدادی از این توپهای خودکششی در حال انتقال به جبهه دیده شد. با ورود کره شمالی به جنگ این دومین سلاح تولیدی این کشور است که در میدان جنگ دیده میشود
منبع:دانشنامه دفاعی
